कविता - चमचमती झूल

डोंगर काढा फोडून 

जंगल काढा कापून   

नद्यांना लावा शिस्त 

काठावर सिमेंट थापून 
वरून घाला विकासाची चमचमती झूल 

प्रश्नकर्त्या नजरेत फेका प्रगतीची धूळ 

शेतांचे करा बंगले 

समुद्रात बांधा इमले 

पुन्हा पुन्हा खोदून बांधा 

पूल, रस्ते सगळे 

वरून घाला विकासाची चमचमती झूल 

प्रश्नकर्त्या नजरेत फेका प्रगतीची धूळ 

कंत्राटांचं पीक घ्यायला 

आधी साफ करा झाडं 

अहवाल-आकडे तुडवत  

दामटा पुढे घोडं 

वरून घाला विकासाची चमचमती झूल 

प्रश्नकर्त्या नजरेत फेका प्रगतीची धूळ 

 

कविता - एक थेंब

 

अवशेषच धरून बसावे 

इतकी उत्कट सय नाही 

हौसेने घाव मिरवावे 

एवढं वेडं वय नाही 

पूर्वजांना क्षमा केल्यावर 

पाचोळा उडून जातो 

पिल्लांना मुक्त करताच  

झरा पुन्हा वाहू लागतो 

लगटणारा वारा देतो 

नवा शाप शोधाचा 

घे मागून काजव्याला 

एक थेंब तेजाचा 

कविता - मुक्त

      

वीज लखकन् चमकावी 

कात अवघी गळून पडावी 

इवल्या इवल्या अपेक्षांची 

धूळ फुंकून उडवून द्यावी 

गुंफलेल्या खुळ्या समजुती 

तलम शेला पांघरावा 

असेच अनवाणी चालावे  

 गर्द मातीचा ओलावा 

पानगळ नाही सख्या ही 

कापूस तरंगे शेवरीचा 

वेग नाही, आवेग नाही 

हाच वारा मुक्ततेचा 

कविता - संवाद

 

फोनवर वाचा नि पुढे ढकला 

गहाण टाका आपल्या अकला 

मत, विचार झटपट करा 

सगळं सोपं-सपाट करा  

बाजू तर ठरलेलीच आहे 

आता सांगा काय घडलं 

मुद्दे, शब्द तयारच होते  

पहा त्यांना कसं झोडलं 

अतिशहाण्या, दीडशहाण्यांना   

बडवून सरळसोट करा 

सगळं सोपं-सपाट करा  

कामधंदा नंतर बघू 

आधी हिशोब चुकते करा 

कीड पसरवणाऱ्या ढोंग्यांना 

आधी समोर झुकते करा 

रोज त्यांच्या नांग्या ठेचणे 

हीच आता वहिवाट धरा 

सगळं सोपं-सपाट करा  

आपल्याकडे सत्य आहे 

त्यांना झाला आहे भ्रम 

सत्ता त्यांना वापरून घेते 

वेडे करती फुकाचे श्रम 

आपण मात्र तत्त्वांची

झपाटलेली वाट धरा 

सगळं सोपं-सपाट करा  

मी म्हणतो तेच प्रश्न 

मी सांगतो तीच उत्तरे 

त्या लोकांच्या लायकीची मी 

वेशीवरती टांगतो लक्तरे 

माझ्या उदात्त ध्येयाचा 

तुम्ही सुद्धा हात धरा 

सगळं सोपं-सपाट करा 

सगळं सोपं-सपाट करा 

कविता - निर्विकार

 

लांबलेला पावसाळा 

आणि दाटलेला उमाळा 

दिवस आता मोजताहे 

गोठलेल्या सांजवेळा 

कभिन्न कातळ भोवताल 

शब्द नको, नको सुरताल 

इच्छा-निरिच्छा गुंफणारा 

नकोच गोफाचा खेळ 

शांत श्वास नि मिटले डोळे 

नितळ निर्विकार हळुहळु 

निवळशंख निळा निर्झर 

आत पाझरेल झुळुझुळु  

कविता - शांती

 

केशरी किरणांची पुसट प्रभा फाकलेली

ताडमाड हिरवाई पाण्याशी वाकलेली

कोमल सुकुमार कळी दव-दुलईत झोपलेली

चिवचिवत्या रानालाही लय एक साधलेली

निळाईत पाण्याच्या एकेक सल बुडावा

शांत हा आसमंत श्वासात भरून यावा 

जाणीव हरपावी, काळ इथे थांबावा

झिरपावा हृदयतळी मंद गारवा

झिरपावा हृदयतळी मंद गारवा

कविता - स्वीकार

 

एकेक दार ओलांडताना 

वाकणे, अजून वाकणे 

खांबठोक रहावे तर 

संपणे, थिजून संपणे 

दिवे जीव ओतलेले  

गंगेत वाहत्या सोडणे 

आणि सूर अंतरीचे 

वाऱ्यासवे विरून जाणे 

किनारा नाहीच येथे  

गोल फिरत राहणे 

आणि सुगंध मातीचा

हाती धरू पाहणे